Oud en Nieuw in Colombia

Hallo iedereen,

 

Sorry voor de wat late blog, ik probeer ze sneller te maken, maar soms schiet het er bij in; mijn excuses. Ik hoop dit te verbeteren. Mochten jullie iets willen weten of over een bepaald onderwerp een blog willen: laat het me weten.

Ik ben tegenwoordig ook meer actief op Instagram: hadassa_imani. Volg me en zie dagelijkse stories en binnenkort korte video’s.

Dan nu mijn blog over het nieuwjaarskamp.

Op maandag 30 december zijn we vertrokken naar een plek buiten Bogota, op ongeveer 2,5 uur rijden. We zijn met lokale bussen er naar toe gegaan, om vervolgens het laatste stukje met een plaatselijke pick-up naar het kamp te rijden.

Daar aangekomen bleek het een vrij grote camping te zijn op een berg.  Al is dit laatste niet heel verwonderlijk,  gezien Colombia volop bergen en hoogvlaktes heeft.

We konden de spullen direct uitladen omdat enkele collega’s  met hun auto waren gekomen omdat dit makkelijker was voor alle bagage. Vervolgens moesten alle spullen omhoog gesjouwd worden, dat was nogal een werk. Toen eenmaal alle tenten, tassen, kampeerspullen e.d. op plek van bestemming waren, was iedereen redelijk moe. Maar het vervelende was, dat dit dus niet de juiste plek bleek en we weer met zakken vol aardappels en tassen vol zware flessen en tenten een paar honderd meter verderop konden sjouwen. En geloof me: in Colombia op zulke hoogtes en steile stukken lopen is geen pretje voor de kuiten.

Op de juiste plek aangekomen, konden we gaan uitpakken en de tenten opzetten; dit gebeurde in een recordtempo en dat verbaasde mij wel, moet ik eerlijk zeggen. Iedereen kreeg een taak. Van koken tot entertainment tot vuur maken.  En ja, ik mocht het vuur proberen aan te maken. Ik voelde me een ware Expeditie Robinson kandidaat in Colombia. Nu moet ik zeggen dat ik van kleins af aan al een kleine ‘pyromaan’ ben geweest, dit tot groot ongenoegen van mijn moeder. Maar ik moet zeggen, ik vond het toch wel erg leuk om vuur te maken in een Colombiaanse jungle. Het kleine jongetje in mij kwam weer even boven en ik heb dus vervolgens alle dagen volop vuur gemaakt. Soms  was ik zelfs even bang dat mijn enthousiasme iets te groot was, gezien de grote en hevige vuren. Wat er dan weer wel voor zorgde dat het eten redelijk snel gaar was.

 

Maar over het kamp zelf: we waren met ongeveer 14 mensen. Het kamperen was bedoeld om de jongeren van het project een leuke tijd en een fantastisch oud en nieuw te geven. En dit is zeker gelukt. Er was een zwembad, biljarttafels, voetbalveld en nog veel meer vermaak. Natuurlijk was er ook volop eten en drinken!  Iedereen heeft zich deze dagen zeer goed vermaakt. Het was mooi om hen te zien stralen en even alles te vergeten. Ik weet dat ik dit wel vaker typ, maar dit blijft een speciaal moment. Om bezorgde en soms angstige gezichten te zien veranderen in een lach. Die lach is waarom mijn collega’s en ik ons inzetten en zo dankbaar voor dit werk zijn. Deze lach van onze jongeren komt ook doordat jullie mij zo ontzettend steunen, waardoor ik hier kan zijn en kan bijdragen aan het project.

De omstandigheden op de camping waren niet zoals jullie waarschijnlijk op een camping gewend zijn. De meeste douches en wc’s waren, laat ik het voorzichtig zeggen, niet heel uitnodigend. Maar dit mocht de pret niet drukken, iedereen heeft super genoten van deze drie dagen kamperen.

Het belangrijkste moment was natuurlijk 31 december 23.59u. Over een minuut zou het 1 januari 2020 zijn. We hebben hiervoor met z’n allen afgeteld en direct er na was er een hele vuurwerkshow, door de camping georganiseerd. Ik was erg verrast, want ze pakten behoorlijk uit met deze show. Ik denk dat de jungle nog steeds aan het herstellen is van al die kruitdampen. Maar we hebben uiteindelijk het jaar geopend met een chocolade cakeje en voor  iedereen een slokje wijn. Om vervolgens met z’n allen te bidden voor het nieuwe jaar en ook voor een jongen die op 1 januari jarig is. Om hem te citeren: dat hij dankzij alle jongeren en collega’s een familie heeft en een God die voor hem zorgt, terwijl hij altijd dacht dit níet te hebben, maar hij het nu tóch heeft. Een bijzondere opening van het nieuwejaar 2020.

Na de verjaardagviering zijn de meesten van de jongeren naar de, soort van, kantine gegaan.  Om daar met alle andere campinggasten het nieuwe jaar te vieren. En uitgebreid te dansen en muziek te luisteren. Iets wat hier bij de cultuur hoort en wat, naar mijn mening, ook iets moois is om te zien en te ervaren. Dansen is hier net als sporten; het verenigt mensen en uiteindelijk zie je veel blije gezichten van mensen die aan het genieten zijn. Dezelfde dag zijn we laat in de middag weer vertrokken naar Bogotá om daar rond 18.00u te arriveren.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik behoorlijk gesloopt was na deze dagen.  Het blijf toch intensief om op kamp te gaan met 10 jongeren.  Ik ben niet eens zo heel veel ouder… maar toch….. Alles in de gaten houden en voor veel dingen zorgen voor een groep jongeren is een inspannende bezigheid. Maar nee, ik klaag hier absoluut niet over.  Dit is energie die ik met liefde aan dit soort dingen besteed. Het zien van al die blijde gezichten is gewoon perfect. Het klinkt misschien beetje cliché en zoetsappig … maar het is gewoon de waarheid.

We zijn inmiddels al weer een heleboel dagen verder en het normale leven is weer in volle gang en ben ik alweer 3 maanden in Colombia. De tijd vliegt en dat merk ik elke keer weer. Ik heb het erg naar mijn zin en ben dankbaar dat ik hier mag zijn. Deze blog is een beetje lang geworden, ik zal het volgende keer proberen korter houden. De vakantie die wij hier hebben na de feestdagen is al over de helft.  De eerste helft heb ik doorgewerkt op Cueva en waren de anderen met vakantie, maar nu zijn mijn, verplichte, vrije dagen begonnen en ga ik daarvan genieten.

 

Groetjes vanuit Bogotá.

 

 

Categories :

2 Comments

  • Peter en Elseline Prins schreef:

    Prachtig dit! En zeg het vooral heel vaak: blije gezichten en daarachter zitten ‘op hun manier’ dankbare jongeren!
    Tja je moeder kon toen nog niet weten waar dat pyromaantje spelen goed voor was. Maar ik snap haar wel, ik heb ook zo’n pyromaanzoon.
    Ff een vraag: wat is de temperatuur nu in Colombia?
    Leuk om je blog weer te lezen! Geniet van je vrije dagen, die heb je ook nodig!
    Veel zegen toegewenst!

    Groetjes van Peter en Elseline Prins

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *