Moeilijke tijden

Niet verwacht dat ik zo snel op mijn blog een update moet geven over de stand van zaken hier.

Natuurlijk volg ik al het nieuws over Corona. En natuurlijk maak ik mij zorgen. Net zo als heel veel anderen. Over de ziekte zelf, we hebben gezien hoe snel het in de wereld uit de hand kan lopen. Waren we bang voor andersdenkende wereldmachten, nu is heel de wereld in rep en roer om 1 virus. En terecht denk ik. Wie had dat kunnen denken. Ik heb een broer en een zus die beide in de zorg werken. Respect voor hen en voor al die vele anderen, wereldwijd, die door te helpen, zelf grote risico’s lopen, maar gewoon doorgaan, 24/7 klaar moeten staan in deze tijd.

Corona is lang weggebleven in Colombia. Althans, dat is wat we horen. Maar sinds vorige week zijn er dagelijks nieuwe besmettingen. En de overheid grijpt drastisch in. De hele dag krijgen we op onze telefoon berichten welke maatregelen er genomen worden. En dat gaat hard. Colombia gaat helemaal op slot en Bogotá wil men het liefst helemaal afsluiten. En je moet er niet aan denken met zovele vluchtelingen die op straat leven, de immense sloppenwijken, de straatkinderen … een stad met 8 miljoen inwoners, veel mensen op een te kleine plek. Sinds gisteren is het lastig om met contant geld betalen.De scholen zijn al dicht, Colombianen die terugkomen worden nu eerst 14 dagen in quarantaine gezet, personen die niet de Colombiaanse nationaliteit hebben worden niet meer toegelaten. Het luchtruim gaat op slot. En komende week zullen er nog meer verregaande maatregelen komen.

We hebben geen idee hoe en wat alles moet gaan. Het openbaar vervoer is een besmettingsbron eerste klas. Als dit stilgelegd wordt wordt werken onmogelijk. Hier wordt volop gehamsterd. En terecht. De ervaring is dat winkels zomaar gesloten kunnen worden.

Daarnaast heb ik een groot probleem. Wat door de Coronacrisis nog groter is geworden.

Zoals ik schreef ben ik al enige tijd ziek. En dit werd niet beter. Integendeel. Nadat ik mij aan de dokter gewaagd had, die ik ken uit onze huiskerk, kreeg ik direct een verwijzing naar KNO waar ik een toch wel shockerende diagnose kreeg en ben doorgestuurd naar een professor in gehoorproblemen. Ik moet zeggen, ondanks ik mij al 5 weken behoorlijk ziek voel, niet had bedacht dat ik zou horen dat ik echt een groot probleem heb, dat mijn gehoor, aan 1 kant, op dit moment voor bijna 100% weg is, mijn trommelvlies foetsie en gehoorbeentjes lijken beschadigd en verder is alles ontstoken, vermoedelijk door een virus. En nee, geen Corona. Ook het leven op deze hoogte (2600mtr) is voor mij nu een groot nadeel. Maandag ga ik horen wat er aan gedaan kan worden. Daarnaast heb ik astma en daardoor afhankelijk van mijn medicijnen iets wat het lastiger maakt.

Normaal gesproken zou ik, als mijn verzekering het er mee eens zou zijn, het in Bogotá zou laten oplossen. Maar van deze dokter mag ik 6 mnd daarna niet vliegen. Nu met alle Corona maatregelen is niets zeker hier in Bogotá . Ik moet beslissen samen met mijn bestuur, familie en verzekering wat ik eventueel moet doen. Daar heb ik na de uitslag a.s. maandag nog een paar uur de tijd voor. Ga ik terug naar Nederland, dan moet dat vrijwel direct, dan weet ik niet wanneer en of ik nog terug kan; blijf ik in Colombia en ik wordt hier geopereerd, en de situatie loopt hier zo uit de hand dat er veel gevolgen zijn, zit ik met een vliegverbod van 6 mnd. Jullie zullen begrijpen dat het dilemma groot is. Voor alles zie ik voor- maar ook nadelen. Op dit moment is alles onzeker. Welke beslissing we nemen, er is daarna voorlopig geen weg terug. Ik vertrouw op God.

Ik wil iedereen sterkte wensen in deze storm van Corona. Nogmaals , diep respect voor iedereen die in de zorg werkt. Laten we nu eens niet mopperen op alles wat misschien uitloopt of afgezegd wordt, maar laten we al onze mensen in de zorg op deze wereld een hart onder de riem steken, hen steunen en voor hen bidden

Groeten

Frans jr

Categories :

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *